مدیر سایپا خواهان همکاری ایران خودرو و سایپا در تولید قوای محرکه شد
به گزارش هوا فضا، مهدی رادمنش، از مدیران ارشد سایپا، چالش های مدیریتی و تداخل منافع اقتصادی را از موانع ایجاد همکاری میان خودروسازان دانسته است؛ موضوعی که بار دیگر بحث هم افزایی ایران خودرو و سایپا در تولید پلت فرم و قوای محرکه مشترک را مطرح می کند.
مهدی رادمنش، از مدیران ارشد شرکت سایپا، در مراسم رونمایی از سه محصول جدید این شرکت در ۱۵ مهرماه انجام شده، به یک نکته کلیدی درباره ی عقب ماندگی صنعت خودرو ایران اشاره نمود و اظهار داشت: مشکل اصلی، نه فنی است و نه مهندسی.
به گزارش هوا فضا به نقل از «فرارو»، رادمنشبا اشاره به پلت فرم های X و S، پلت فرم L۹۰ در پارس خودرو و پلت فرم C۳ در کاشان می گوید: این پلت فرم ها قابلیت مهندسی بالایی دارند و حتی برخی بیشتر از ۶۵ درصد داخلی سازی شده اند. بدین سبب اگر پلت فرم مشترک میان خودروسازان داخلی شکل نگرفته، دلیلش نبود توانایی فنی نیست؛ بلکه «چالش های مدیریتی، تداخل منافع اقتصادی و هم پوشانی بازارهای هدف خودروسازان» است.
این اظهارات را باید یک اعتراف مهم از درون صنعت خودرو دانست. تجربه پروژه مشترک ال۹۰ میان سایپا و ایران خودرو هم نشان داده است که حتی وقتی اراده اولیه برای تولید محصول مشترک وجود داشته، تفاوت رویکرد مدیریتی و نگرانی از تحت الشعاع قرار گرفتن بازار محصولات اختصاصی، همکاری را به نتیجه نرسانده است. اما این تنها نمونه نیست؛ در دوره مدیریت مهدی خطیبی در ایران خودرو، تلاش ها برای شکل دادن به یک اتحاد راهبردی میان ایران خودرو و سایپا درحال انجام بود؛ اتحادی که می توانست به هم افزایی در پلتفرم، قوای محرکه، زنجیره تامین و کاهش هزینه ها منجر شود. با این وجود، این مسیر نیز به علت عدم هم سویی مدیران دو خودروساز، اعمال نظر حاکمیت و تحولات مدیریتی بعد از آن، ناتمام ماند و به نتیجه ای عملی نرسید.
این دو تجربه در کنار هم یک واقعیت را ثابت می کند: صنعت خودرو ایران در سالهای گذشته نه از کمبود توان مهندسی، بلکه از بحران هماهنگی و حکمرانی رنج برده است و هر بار که همکاری و اتحاد راهبردی در آستانه تشکیل بوده، منافع سازمانی، تغییرات مدیریتی و نبود نهاد تنظیم گر توانمند، آنرا به حاشیه برده است.
رادمنش در تشریح راه حال ممکن برای همکاری، تأکید می کند که اگر همکاری میان ایران خودرو و سایپا در تولید قوای محرکه، موتور، گیربکس و با تمرکز ویژه بر خودرو های هیبریدی شکل گیرد، میتوان نیاز به واردات قطعات در وضعیت تحریمی را کم کرد و توان کل صنعت خودرو کشور را بالا برد، اما این هدف بدون توافقات کلان میان خودروسازان و ایجاد همگرایی مدیریتی محقق نمی شود و باید منافع ملی بر تضادهای سازمانی اولویت یابد.
اما مسئله فقط هماهنگی میان دو خودروساز نیست؛ امروز مدل مدیریتی سایپا به تنهایی به یکی از گره های اصلی بحران صنعت خودروی کشور تبدیل گشته است. سایپا در ایام گذشته از محصولات جدیدی رونمایی کرده و تصاویر و وعده های آن انتشار یافته است، اما در عمل با تأخیر بالای تعهدات، ناتوانی در تولید کامل محصولات و عرضه بموقع به مشتریان رو به رو است. نتیجه این ناهماهنگی میان رونمایی و تحویل، انباشت تعهدات معوق نزدیک به ۱۰۰ هزار دستگاه و بیشتر از ۸۷ درصد از کل تعهدات معوق تمامی خودروسازان به مشتری است؛ عددی که برای یک خودروساز بزرگ، نشانه اختلال در زنجیره تولید، تامین و مدیریت تقاضاست. این وضعیت را باید مستقیما محصول سیطره مدیریت دولتی بر سایپا دانست؛ مدیریتی که در آن تصمیم گیری سیاسی، تغییرات مکرر مدیریتی و نبود پاسخگویی، جای برنامه ریزی صنعتی منسجم را گرفته است.
در مقابل، ایران خودرو با مدیریت بخش خصوصی در ۱۸ ماه گذشته، آن هم در وضعیت سخت جنگ، تحریم و محاصره اقتصادی، توانسته میزان تولید و نرخ اشتغال را حفظ کند و تعهدات معوق خودرا در پایین ترین سطح ممکن نگاه دارد تا جایی که تحویل برخی سفارش ها حتی ظرف کمتر از ۱۰ روز صورت می پذیرد. وقتی مدیریت خصوصی با اختیار تصمیم گیری، پاسخگویی به بازار و تمرکز بر نقشه راه توسعه محصول همراه شود، نتیجه اش حفظ تولید، کنترل تعهدات و پیشبرد برنامه های توسعه است. اما سایپا با مدیریت دولتی، حتی با وجود رونمایی از محصولات جدید، در شرایطی پیچیده قرار دارد و فاصله این شرکت با استانداردهای عرضه و تعهد به مشتری بیشتر شده است.
امروز شرایط درحال تغییر است. مدیریت ایران خودرو به بخش خصوصی واگذار شده و نقشه راه توسعه محصولات این شرکت با جدیت دنبال می شود. این تجربه نشان داده است که خروج دولت از تصدی گری، اگر با راهبرد توسعه محصول، سرمایه گذاری در فناوری و پاسخگویی به بازار همراه شود، می تواند نتایج مثبتی بهمراه داشته باشد. حال نوبت سایپا است که با خصوصی سازی واقعی، از تصدی گری دولت بیرون رود و توسعه محصول و پیشرفت کیفیت را در اولویت قرار دهد. خصوصی سازی سایپا باید هم راستا با خصوصی سازی ایران خودرو و در چهارچوب یک سیاست صنعتی منسجم طراحی شود تا دو خودروساز بزرگ کشور به جای رقابت مخرب، در زیرساخت های مشترک مانند پلتفرم، موتور، گیربکس و خودرو های هیبریدی همکاری کنند.
در این بین، دولت باید نقش تنظیم گر و تسهیل گر را ایفا کند و از بنگاهداری و مدیریت تولید دست بردارد. خودروسازان نیز باید در وضعیت پیچیده فعلی، در گسترش زیرساخت های مشترک همکاری کنند. در غیر این صورت، خصوصی سازی بدون تغییر رویکرد مدیریتی و حکمرانی صنعتی، فقط هزینه ها را از جیب مردم بشکل دیگری جابه جا می کند.
امروز این فرصت وجود دارد که با واگذاری اصولی و صحیح مدیریت شرکت سایپا به بخش خصوصی، زمینه همکاری میان دو شرکت بزرگ خودروسازی کشور فراهم شده و ضمن کاهش هزینه ها، سرعت تولید و ارایه هرچه بهتر خدمات به عموم مردم ایران ممکن شود.
۳۳۳
منبع: aero-space.ir
این مطلب هوافضا را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران هوافضا در مورد این مطلب